Każde okno musi mieć współczynnik infiltracji nie większy niż 0,3 m³/(m·h·daPa2/3). Nowe wytyczne zawarte w rozporządzeniu Ministerstwa Infrastruktury określają również precyzyjnie parametry nawiewników.
Od 1 stycznia 2009 roku obowiązują nowe wymagania dotyczące infiltracji okien (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada, DzU z 2008 r. Nr 201, Poz. 1238). Do końca 2008 roku okna o współczynniku infiltracji 0,5-1,0 m³/(m·h·daPa2/3) mogły być wprowadzone do obrotu bez konieczności stosowania dodatkowych elementów nawiewnych. Nawiewniki były wymagane, jeżeli ten parametr był niższy niż 0,3 m³/(m·h·daPa2/3), natomiast nie określono wymagań dla przedziału między 0,3 a 0,5. Obecnie współczynnik infiltracji dla otwieranych okien i drzwi balkonowych powinien wynosić nie więcej niż 0,3 m³/(m·h·daPa2/3), a dopływ powietrza zewnętrznego na potrzeby wentylacyjne należy zapewnić przez urządzenia nawiewne umieszczone w oknach, drzwiach balkonowych lub innych częściach przegrody zewnętrznej. To znaczy, że okno pełniące funkcję wentylacyjną musi być wyposażone w nawiewnik. Wyjątkiem są pomieszczenia, w których zastosowano wentylację mechaniczną nawiewną lub nawiewno-wywiewną (np. rekuperacja). W takim przypadku okna pozostają maksymalnie szczelne.
Parametry stosowanych na rynku polskim nawiewników powinny być zgodne z Polską Normą: „Wentylacja w budynkach zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania”
(PN-B-03430:1983 ze zmianami Az3:2000). Mówi ona, że strumień objętości powietrza przepływającego przez całkowicie otwarty nawiewnik (przy różnicy ciśnienia po obu jego stronach 10 Pa) powinien wynosić od 20 do 50 m³/h (dla wentylacji grawitacyjnej) i od 15 do 30 m³/h (dla wentylacji mechanicznej wywiewnej).
Drugim istotnym wymaganiem jest szczelność nawiewnika, który nawet w pozycji zamkniętej powinien dostarczać minimalną ilość powietrza. Urządzenie niespełniające warunku wydajności maksymalnej oraz charakteryzuje się dużą szczelnością, zgodnie z tą normą, nie może być traktowane jako nawiewnik dostarczający powietrze na potrzeby wentylacji.
Nawiewniki powietrza zewnętrznego nie mają ustalonej Polskiej Normy zawierającej wymagania techniczno-użytkowe dla wyrobu budowlanego. Dlatego zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt. 1 o wyrobach budowlanych każdy nawiewnik musi mieć Aprobatę Techniczną, która jest dokumentem odniesienia do dokonywania oceny zgodności i wprowadzenia wyrobu na rynek krajowy ze znakiem budowlanym B.
Poza dokumentami krajowymi, określającymi infiltrację okna oraz wymagane parametry nawiewników, istotna jest norma europejska EN 13141-9: „Wentylacja budynków – Badanie właściwości elementów/wyrobów do wentylacji mieszkań – Część 9: Nawiewniki powietrza zewnętrznego regulowane w zależności od poziomu wilgotności”. Została ona przyjęta przez CEN (Europejski Komitet Normalizacyjny) 11 kwietnia 2008 roku, a przez Polskę w dniu 25 czerwca 2008 roku, jako PN-EN 13141-9:2008. W normie opisano sposób badania nawiewników higrosterowanych, w których istotny wpływ na działanie mają temperatura i wilgotność zewnętrzna. Dla takich urządzeń wymagane jest przeprowadzenie dwóch badań: metodą izotermiczną i nieizotermiczną. Podczas badania metodą izotermiczną przyjmuje się, że temperatura zewnętrzna i wewnętrzna oraz wilgotność względna zewnętrzna pozostają stałe, natomiast zmianie ulega poziom wilgotności względnej wewnętrznej. Druga metoda zakłada, że wilgotność względna zewnętrzna oraz temperatura wewnętrzna są stałe, natomiast zmianie ulega wartość temperatury zewnętrznej i poziomu wilgotności względnej wewnątrz pomieszczenia. Warunki panujące przy badaniu drugą metodą odzwierciedlają rzeczywiste otoczenie, w którym funkcjonuje nawiewnik zamontowany w oknie, a więc jest to niezwykle ważne dla prawidłowej oceny działania produktu.
Komentarze (0)