Luksfery, bo tak potocznie są nazywane, mogą doświetlać pomieszczenia. Da się je zastosować wszędzie tam, gdzie z jakiś względów nie można umieścić okien. Projektanci sięgają po nie również jak po cenny materiał o charakterze czysto dekoracyjnym. Mogą bowiem stanowić efektowny fragment elewacji.
Wstawki z luksferów były popularnym elementem elewacji przedwojennych willi. Doskonale współgrały z popularną wówczas, modernistyczną architekturą. Dziś wracają do łask, bo powraca moda na modernistyczny minimalizm, proste bryły, dachy płaskie i geometryczne formy. Szklane pustaki są więc przede wszystkim środkiem architektonicznego wyrazu.
Jest też jeszcze jeden powód, dla którego buduje się doświetlające wstawki z tak zwanych luksferów. Zastępują one okna, w sytuacji gdy ściana domu jest bliżej granicy działki niż 4 m. Taka jest bowiem dopuszczalna odległość ściany z oknami od ogrodzenia. O jeden metr bliżej mogą znaleźć się mury bez okien. Oczywiście budynki mogą się stykać ze sobą w linii rozgraniczającej posesje, ale to już oddzielna historia. Jeżeli więc z jakiś powodów ściana z oknami wypada bliżej niż 4 m od granicy działki, okna można zastąpić pustakami szklanymi, które uznawane są za materiał ścienny.
Pustak – dawniej luksfer
Luksfer to w obecnym rozumieniu szklany element konstrukcyjny, zbudowany z dwóch, szczelnie zespolonych części – przedniej i tylnej, między którymi znajduje się pustka powietrzna. Niegdyś mianem luksferów określano szklane elementy pełne, który miały identyczne zastosowanie. Pustaki mogą być barwne lub całkowicie transparentne. Dodatkowo, w szkle wielu modeli znajdują się bańki powietrza lub przetłoczenia, wszystko po to, aby zapewnić im jeszcze bardziej atrakcyjny wygląd. Różna jest przepuszczalność pustaków. Maksymalnie dochodzi ona do 80%, ale przeważnie osiąga 50-60%. Pustaki mają wymiary: 19x19x10 cm i ważą od 4 do 6,5 kg. Sprzedawane są także pustaki o kształcie łukowym, do budowy ścian krzywoliniowych.
Zalety pustaków szklanych:
- doświetlają pomieszczenia, których ściany nie mogą mieć zamontowanych okien;
- stanowią interesujący element dekoracyjny;
- mogą zmieniać barwę przechodzącego przez nie światła;
- dobrze izolują przed hałasem, zwłaszcza w porównaniu z tradycyjnymi oknami. Ich współczynnik RA1 sięga 45 dB.
Sposób montażu
Ściany z pustaków muruje się na zaprawę cementową (najlepiej z białego cementu), do której nie dodaje się wapna. Nie robi się przy tym tak zwanego przewiązania. Spoiny między pustakami powinny się krzyżować. Do budowy przydają się krzyżyki dystansowe, zapewniające równy rozmiar pionowych i poziomych spoin. Ponieważ luksfery nie mają aż takiej wytrzymałości na ściskanie jak reszta muru, trzeba nad nimi wykonać nadproże – ze zbrojonego betonu lub elementów prefabrykowanych. Wokół szklanej ściany musi się znaleźć dylatacja, czyli pas kompensujący wzajemne naprężenia powstające między murem a pustakami. Dylatacje robi się ze specjalnych profili lub mas trwale elastycznych. Projektant może też zalecić umieszczenie pionowych i poziomych prętów zbrojeniowych, pomiędzy pustakami. Ich rozmieszczenie i liczba zależą od wielkości ścianki.
Po wymurowaniu luksferowej wstawki, spoiny między pustakami wypełnia się odpowiednią zaprawą spoinującą, o wysokiej elastyczności i odporności na mróz oraz wodę.
Pustaki można wkomponować w mur nie tylko jako dużą, jednolitą, prostokątną powierzchnię. Ciekawy efekt daje rozmieszczenie ich w formie poziomych, równoległych pasów lub płaszczyzn o nieregularnym kształcie.
Kwestia izolacyjności
Ściany z pustaków szklanych nie zapewnia takiej izolacyjności termicznej jak mur z gazobetonu lub ceramiki poryzowanej. Co prawda zdolne są dobrze przepuszczać ciepło pochodzenia słonecznego, to gorzej radzą sobie z zatrzymaniem ciepła wytworzonego w budynku. Współczynnik przenikania ciepła przez takie ściany wynosi U = 2,3-3,0 W/m2K. Nie powinno się więc ich stosować w budynkach z założenia energooszczędnych, chyba że we wnętrzach – jako ściany działowe bądź dekoracyjne.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)